درباره ماجرای پالایشی ها ؛ چه کسانی مقصرند؟ چرا این مصوبه احمقانه و وقیحانه است؟

محمود رضا خواجه نصیری
خبره بازارهای مالی

 وقتی تمام مقامات ارشد کشور از پایداری اقتصاد سخن می‌گویند و بورس سبز را نماد قدرت و شکست تحریم‌ها می‌دانند، تصویب یک مصوبه فاجعه‌بار درباره نرخ خوراک و کرک اسپرد پالایشی‌ها، دستبرد آشکار به جیب سهامداران است؛ جنایتی اقتصادی که دیگر «قصور» نیست، بلکه «تقصیری نابخشودنی» و هم‌نوایی عمدی با دشمن است.

روایت مقام مسئول از پایداری اقتصاد

رئیس بانک مرکزی اعلام می‌کند ذخایر ارزی کشور کافی است و اسکات بسنت بیهوده نشسته تا مشکلات اقتصادی کشور را ببیند و حال اقتصاد خوب است.

رئیس مجلس هر روز به افول بازارهای مالی آمریکا و ریزش شاخص‌های بورس آن‌ها اشاره می‌کند و آن را دلیلی محکم بر ضربه خوردن اقتصاد جنگ‌افروزان می‌داند.

وزیر امور خارجه، سران کشورهای اروپایی را خطاب قرار می‌دهد و هزینه‌های جنگ را فراتر از میلیاردها یورو برای حامیان جنگ می‌داند و اقتصادشان را درمانده از تبعات این جنگ و مشاوران دائم از زمستان سخت و روزگار اقتصادی ناگوار متجاوزان می‌گویند.

وزیر اقتصاد، تأمین مالی از بازار سرمایه را به رخ این و آن می‌کشد و حال خوب این بازار را حال خوب اقتصاد می‌خواند.

بورس؛ آینه تمام‌قد اقتدار ملی

پس همه می‌دانند که وضعیت اقتصادی کشور از طریق شاخص‌های اقتصادی زیر ذره‌بین است و دستاورد بزرگی است که شاخص بورس کشور حالش خوب باشد. رنگ سبز آن ثابت می‌کند که اوضاع اقتصادی تحت کنترل است و در مذاکرات و مباحثات مایه قدرت.

برای دولت‌های غربی هم از هر حرفی مستدل‌تر، حال خوب اقتصاد، بورس و شاخص آن است.

اصلاً تابلوی بورس مثبت، دیوانه‌ می‌کند؛ آن‌هایی را که اقتصاد را نابود می‌خواهند یا آن را ورشکسته می‌خوانند.

حالا در این کشاکش پرتلاطم، با همه تحریم‌ها و تهدیدها، سرمایه‌گذار پولش را که از جان عزیزتر است، کف دستش گذاشته و معادلات همه آن‌ها را که قرمزی و نابودی این اقتصاد را بو می‌کشند تا ثابت کنند مملکت نابود شده، به هم زده است.

پس روشن است که در این مقطع، وضعیت بازار سرمایه فقط یک موضوع اقتصادی نیست؛ به بخشی از تصویر ملی کشور در عرصه داخلی و خارجی تبدیل شده است.

تصمیمات مغایر با منافع ملی

در چنین شرایطی، انتظار می‌رود همه ارکان اقتصادی کشور در جهت تقویت اعتماد و حفظ سرمایه داخلی حرکت کنند؛ اما درست در همین نقطه، تصمیمی اتخاذ می‌شود که نتیجه‌اش درست در جهت عکس است.

ناگهان یک مصوبه احمقانه و وقیحانه رو می‌کنند، با هزار ترفند و حیله که از حوصله این بحث خارج است و همه می‌دانند؛ از نرخ خوراک تا کرک اسپرد صنعت، رسماً طرح دستبرد به صاحبان سرمایه پالایشی کشور را با زشت‌ترین سناریو طراحی می‌کنند.

افلیج‌نمایی و انفعال نهادهای ناظر

برخی شرکت‌های پالایشی با ارائه گزارش‌های مالی که تصویری خلاف واقع از وضعیت شرکت ارائه می‌کنند و با زیان‌ده نمایاندن عملیات شرکتشان، از روش افلیج‌نمایی به دنبال گدایی حق شرکت‌ها هستند.

نهادهای مالی و حقوقی‌های سهامدار صنعت، با عرضه‌های روی تابلو به جان هم می‌افتند تا عمق فاجعه را در مغز سهامدار بکوبند و به‌جای محافظت از حقوق شرکت در جلسات موزخوری، روی تابلو لگد به گرده سهامدار می‌زنند.

سازمان بورس هم که در این معادله خود را خنثای مطلق می‌بیند و از شرم وقوع صحنه شنیع در حیاط خانه خود، انگار فلج شده و بی‌حرکت، فقط نظاره می‌کند.

تقصیری نابخشودنی در برابر سرمایه‌گذاران

همه دست در دست هم چنان رفتار می‌کنند که انگار به دنبال زمین زدن بازار و خونین کردن شاخص‌ها و ذلیل نشان دادن اقتصاد ایران‌اند و آب را با ملاقه خودی، به عمد برداشته‌اند تا در آسیاب دشمن بریزند و راویان مقاومت اقتصادی را سکه یک پول کنند.

وقتی شکایت حرفه‌ای گروه حقوقی متخصص و جسور بازار را در این فقره می‌خواندم، دیدم این مصوبه چقدر بی‌پایه و بدون مبنای حقوقی بوده و اگر علم و اراده‌ای باشد، این حق به‌سرانگشتی و از مسیری درست، بازستاندنی است.

شاید تا دیروز می‌شد چنین اهمال‌کاری‌هایی را قصور تلقی کرد؛ اما امروز، تقصیری نابخشودنی است!