ترسوها زودتر می‌میرند آقای برانکو

بسیار خوب‌ آقای برانکو! روز به‌خیر آقای ایوانکوویچ! بازی تیمت را دیدیم که اثری از پیشرفت انضباطی در آن محسوس بود! بازی پرسپولیس را دیدیم که در دقایقی پرشمار، ۱۰ نفره در زمین خودش جمع می‌شد!
به گزارش روزنامه خبر ورزشی؛ بسیار خوب آقای برانكو! دفاع ۱۰ نفره، فقط با حضور ۱۰ بازیكن، در زمین خودشان شكل می‌گیرد؟ این زمین - نیمه زمین خودی- طول و عرضی ندارد؟ این طول و عرض؛ بستن، تنگ كردن، محدود كردن، فشرده كردن و غیرقابل عبور كردن ندارد؟ جمع شدن در زمین خود نباید به پوشش و نباید به حمایت منجر شود؟

درهای فرضی در دیواره دفاعی را نباید بست؟ كانال‌های واقعی و معبرهای عبور توپ حریف را نباید تنگ‌تر و تنگ‌تر كرد؟ روی گل اول الهلال، از این همه بایدها، چه خبر؟ روی گل اول الهلال، از رعایت اصول جایگیری و از بستن دیوار سمت راست دفاع چه خبر؟ از جمع شدن دفاع چپ و از پر كردن فضای خالی در نقطه مقابل چه خبر؟

بد بود آقای برانكو! بسیار بد بود آقای برانكو! بازی با توپ، بعد از خوب جمع شدن در دفاع بد بود! بازی مالكانه تیم پرسپولیس‌ بعد از قطع بازی حریف بد بود! حفظ توپ و رد و بدل كردن پاس‌های كوتاه در تیم پرسپولیس ‌خوب نبود! این حركت (حفظ توپ بعد از مال خود كردن توپ، بعد از گرفتن توپ) بد بود! بسیار بد بود!

پاس‌های بلند پرسپولیس - كه ۶۰ دقیقه به طول انجامید - بسیار غلط بود! لو دادن توپ توسط مردان پرسپولیس و توسط تیم پرسپولیس یك فایده بیشتر نداشت؛ بازی را به الهلال سپردن! خود را تحت فشار مضاعفی قرار دادن! بر شدت، بر دامنه و بر فشار حملات صاحبخانه افزودن! خود را بی‌دست و پا، خود را پیاده - و حریف را سواره - نشان دادن!

بی‌خیال اداره بازی شدن! بی‌خیال مدیریت زمان شدن! بی‌خیال كشتن وقت به سود خود شدن! دفاع را «دیمی» انجام دادن! توپ را از خود دور و دورتر كردن! ۶۶ درصد بازی با توپ را به آبی‌پوشان هبه كردن! خود را به ۳۴ درصد بازی با توپ قانع كردن! گل اول را خوردن!

آقا برانكو، شروع نیمه دوم هم بد بود! آغاز نیمه دوم هم کپیه‌ای بود از هر آنچه در وقت اول شد و نتیجه‌اش نداشتن حتی یك بخت گل شد! تكرار حركات بد و غلط نیمه دوم،‌ یك نتیجه بد دیگر هم داشت: ...گل دوم كه زودهنگام بود! گل دوم كه نشان داد الهلال برای دفاع‌های راست، چپ و مدافعان كناری پرسپولیس نقشه‌ها دارد! لو دادن‌های مكرر و پی‌درپی توپ، به پرسپولیس و به برانكو نكته‌ای را آموخت: بدون توپ نمی‌توان روی پای خود ایستاد! بدون توپ نمی‌توان حریف را به عقب راند! بدون توپ نمی‌توان از فشارهای بی‌پایان جان سالم به در برد! توپ را باید محترم شمرد! توپ را نباید زیر پای حریف انداخت! ۱۰ نفره نمی‌توان ۹۰ دقیقه همه حملات شدت‌یابنده حریف را تحمل كرد!

برانكو كه نفس در سینه‌اش حبس شده بود! برانكو كه نفس در سینه پرسپولیس (۱۰ پرسپولیسی پركار اما نامهربان با توپ، اما فاقد درك صحیح از اصول دفاع فردی) حبس كرده بود، از دقیقه ۶۰ راحت شد! پس از آنكه دستورات حركتی‌اش به خوردن گل دوم از الهلال منجر شد! پس از اینكه برای بد دفاع كردن بهانه‌ای نداشت! و حالا آقای برانكو، در نقش خودش، در نقش یك مربی خوشفكر، در نقش یك مربی نترس ظاهر شد! پرسپولیس ۶۰ دقیقه ترسید تا ۳۰ دقیقه بدون ترس بازی كند! پرسپولیس ۶۰ دقیقه توپ را نخواست تا ۳۰ دقیقه با توپ بازی كند! پرسپولیس در حالی كه سزاوار صعود به مرحله یك چهارم بود، خود را شایسته باخت نشان داد! پرسپولیس پس از آنكه از توپ و از توپ‌داری و از بازی برای حفظ توپ و از پاس‌های كوتاه نهراسید، تیم مسلط و تیم برتر میدان شد!

پرسپولیس اگر برای استفاده از طارمی برنامه دقیقی داشت، پرسپولیس اگر نوروزی و طارمی را در بی‌برنامگی غرق نمی‌كرد، عالیشاه سر بزنگاه، اگر «شكارش» نمی‌گرفت، پرسپولیس تك گلی را كه لازم داشت، می‌زد و كار به عیان شدن حفره دفاعی تیمش نمی‌رسید!

بسیار خوب آقای برانكو! بسیار بد آقای برانكو! یك فرصت خوب دیگر را با «ترست» از دست دادی! آقای برانكو، از دقیقه ۶۰ به بعد تنها ۱۰ درصد بر توان توپ‌داری پرسپولیس افزوده شد و شما بازی را در دست گرفتید! ترسوها زودتر می‌میرند!