جک استراو: می ‌توان نسیم تغییر در ایران را احساس کرد

وزیر خارجه اسبق انگلیس که به تازگی از تهران بازدید کرده، با اشاره به مشاهدات خود در ایران از تغییر در این کشور سخن گفته و به آمریکا توصیه کرده از فرصت به وجود آمده برای توافق نهایی استفاده کند.

به گزارش فارس «جک استراو» وزیر خارجه اسبق انگلیس که اخیرا به تهران سفر کرده بود، با انتشار یادداشتی در روزنامه ایندیپندنت نوشته است که اکنون می‌توان نسیم تغییر در ایران را احساس کرد. وی همچنین نسبت به تبعات عدم دستیابی به توافق نهایی با ایران هشدار داده است.

وی در ابتدای این یادداشت نوشته است: وقتی به همراه هیئت پارلمانی بریتانیا از فرودگاه [امام] خمینی به سمت هتلمان در مرکز شهر تهران در حال حرکت بودیم، از حجم زیر ساخت ‌هایی که در این 9 سال که من به ایران نرفتم ساخته شده، جا خوردم. هنوز هم اتوبان‌های جدید و خطوط جدید مترو در دست ساخت است. تهران بی‌توجه به تحریم‌ها بیش از آنکه شبیه مثلا بمبئی یا قاهره باشد، به مادرید یا آتن شباهت دارد.

استراو با اشاره به اینکه موفقیت اصلی «حسن روحانی» رئیس‌ جمهور جدید ایران تا حد زیادی به عملکرد اقتصادی او بستگی دارد، نوشته که وی شروعی خوب داشته است.

وی در مورد تحریم‌ ها هم نوشته است: تحریم ‌ها اثرات عجیبی هم دارد. گفته می‌شود که پارسال 500 خودرو پورشه به کشور وارد شده و کوکاکولا هم همه جا در دسترس است. اما در عین حال تحریم‌ های بانکی موجب شده تا بیماران سرطانی نتوانند به داروهای وارداتی‌ای که به صورت رسمی از تحریم ‌ها معاف شده ‌اند، برای حفظ جانشان دسترسی داشته باشند.

توافق موقتی که در ماه نوامبر بین ایران و 1+5 (پنج عضو دائم شورای امنیت به علاوه آلمان) در شهر ژنو منعقد شد، از روز دوشنبه اجرایی می‌شود. پایان همه تحریم‌ها قطعا منافعی برای ایران خواهد داشت. برای انگلیس هم همین‌ طور است. بیشتر و فراتر از موقعیت‌های تجاری‌ای که ایجاد می‌شود، عادی‌سازی روابط اساسا دارای منافع ذاتی است، آن هم نه فقط برای حل مشکل کشورهایی چون سوریه، عراق، لبنان و فلسطین که ایران در آن‌ها نفوذ دارد.

استراو ضمن ابراز امیدواری نسبت به اینکه «باراک اوباما» رئیس‌جمهور آمریکا بتواند در برابر نفوذ «بنیامین نتانیاهو» نخست‌وزیر رژیم ‌صهیونیستی در کنگره آمریکا مقاومت کند، نوشته است: «این دفعه، اگر توافقی نشود، این ایران نخواهد بود که مانند دوره (محمود) احمدی ‌نژاد منزوی می‌ ماند، بلکه تحریم‌ ها هستند که رو به فرسایش می ‌روند. روسیه و چین که کنار می ‌کشند. فشار صادرکننده‌ های اروپایی هم به خصوص ایتالیایی ‌ها و آلمانی ‌ها تشدید می ‌شود. (هواپیمای لوفتانزایی که با آن از تهران برمی‌گشتیم پر بود از تجار آلمانی.) از همه مهم تر، هیچ تضمینی نسبت به آینده فعالیت‌های هسته‌ای ایران وجود نخواهد داشت. جهان به جای آنکه کمتر خطرناک باشد، خطرناک‌تر خواهد شد و این قطعا مورد علاقه اسرائیل هم نخواهد بود. فکر می‌ کنم حتی (آریل) شارون هم این را می‌فهمید. آیا آقای نتانیاهو این را درک خواهد کرد؟