نامه مشترک وزرای خارجه سابق اروپایی: حالا زمان توافق نهایی ایران و ١+۵ است

پس از پیروزی جمهوریخواهان در انتخابات میاندوره ای آمریکا 7 تن از از دیپلمات های ارشد و وزرای خارجه سابق اروپایی با نگارش نامه ای مشترک خواستار توافق نهایی هر چه سریع تر ایران و گروه 1+5 تا زمان مهلت تعیین شده در 24 نوامبر (3 آذر) در موضوع هسته ای شدند.

به گزارش عصر ایران به نقل از گاردین در این نامه مشترک که به امضای "خاویر سولانا"  مسئول سابق سیاست خارجی اتحادیه اروپا و دبیر کل اسبق ناتو، "آنا پالاسیو" نخست وزیر سابق اسپانیا ، "کارل بیلدت" وزیر امور خارجه سابق سوئد، "اما بونینو" وزیر امور خارجه ایتالیا و جمعی دیگر از مقامات سابق و کنونی اتحادیه اروپا رسیده است، رسیدن به توافق هسته ای بر سر موضوعات مورد اختلاف در 3 هفته باقی مانده و فرصت ندادن بیشتر به مخالفان توافق ژنو مورد تاکید قرار گرفته است.

در این نامه با تاکید بر اینکه توافق هسته ای به نفع ایران و جامعه جهانی است، هشدار داده شده که عدم توافق و شکست مذاکرات هسته ای ایران به معنای خارج شدن برنامه هسته ای ایران از نظارت های جهانی و تشدید اوضاع منطقه با پیامدهای غیر قابل پیش بینی خواهد بود.

امضا کنندگان این نامه تاکید کرده اند:" رسیدن به چنین نقطه ای از توافق هسته ای با ایران هزینه های زیادی برای سه کشور اروپایی عضو گروه 1+5 داشته است. کشورهای اروپایی تا کنون هزینه های زیادی را بابت اعمال تحریم های ایران و انزوای بیشتر این کشور پرداخته اند."

امضا کنندگان پیشنهاد کرده اند که کشورهای اروپایی در مدت باقی مانده باید مشوق امضای یک توافق نهایی با ایران شوند و در این زمینه با دولت آمریکا(دولت اوباما) همراه و همگام شوند.

امضا کنندگان این نامه با وجودی که به طور مستقیم به مساله پیروزی جمهوریخواهان آمریکا در انتخابات میاندوره ای کنگره این کشور اشاره ای نکرده اند، اما در یک بخش از این نامه با اشاره کلی به  مخالفان توافق ژنو، بر این نکته تاکید کرده اند که گذشت زمان و به تعویق انداختن  "تصمیمات نهایی سخت در پیش" بین ایران و گروه 1+5 ، فرصت را در اختیار مخالفان توافق ژنو خواهد داد تا این مذاکرات را به شکست بکشانند.

امضا کنندگان این نامه همچنین به کشورهای اروپایی عضو گروه 1+5 درباره پیامدهای شکست مذاکرات هسته ای با ایران هشدار داده و تاکید کرده اند شکست مذاکرات تنها به وخامت بیشتر اوضاع، از بین رفتن نظارت بین المللی بر فعالیت های هسته ای ایران، تشدید تحریم ها  و احتمال یک برخورد فاجعه بار نظامی خواهد انجامید که هیچ طرفی از این گزینه های احتمالی سود نخواهد بود.